Już dawno nie widziałem tak dużego nagromadzenia zegarów w jednym miejscu. Można je było spotkać na wieży fabryki, kościoła czy innych budynkach użyteczności publicznej. Mają różne formy i wielkości. Rozwijający się prężnie w XIX wieku przemysł włókienniczy w Bielawie wymuszał wprowadzenie reżymu czasowego. W XX wieku nie było inaczej. Dzisiaj miasto przeżywa kryzys, po dawnych fabrykach zostały ruiny, zegary są nieczynne. Część, z rozbitymi tarczami, złamanymi wskazówkami, znajduję się w rozpadzie, jak cały poindustrialny krajobraz wokół nich. (więcej…)