Przed wakacjami zacząłem realizować mały projekt „Małe Essen”. Z pomocą aparatu średnioformatowego uwzględniłem większość miejsc związanych z działalnością Berthawerk (zakładów Kruppa z Essen) w Jelczu i okolicach.
Zdjęcia są czarno-białe (Ilford FP4+), wywołałem je w Ultrafin T-Plus (2 filmy jeszcze się suszą). Przede mną wywołanie w ciemni na papierze.
Jesienią chcę uzupełnić zbiór zdjęć i zorganizować małą wystawę.
Cmentarz znajduje się w lesie koło Miłocic (powiat oławski). Przed kirkutem otoczonym drewnianym płotem umieszczono tablicę informacyjną. O historii Żydów z Bierutowa, cmentarzu w Miłocicach i jego obecnym stanie pisałem w innym miejscu.
Pogoda tego dnia dopisała. Świeciło piękne słońce, drzewa i macewy rzucały ciekawe cienie. Zachowało się jedynie niewiele nagrobków. Część z nich stoi, część jest powalona. Przy niektórych są jeszcze numery inwentarzowe. Napisy na nagrobkach częściowo są uszkodzone lub zatarte.
Zdjęcia wykonałem aparatem analogowym (LR6.2), wykorzystałem obiektyw szerokokątny stałoogniskowy (Elmarit, 24mm z 1986 r.). Z efektu jestem zadowolony. Wybrany czarno-biały film (Ilford Delta 100 Pro) oddał mój zamysł, wywołałem go w Tetenal(u) Ultrafin-Plus. Na koniec zeskanowałem wybrane klatki.
Decyzję o odwiedzeniu punktu widokowego na obrywie skalnym tuż obok Barda podjęliśmy spontanicznie. Po prostu zrobiliśmy przystanek w drodze do Bystrzycy Kłodzkiej. Nie zabrałem drona, miałem ze sobą aparat cyfrowy i analogowy.
Widok na miasto, rzekę i okoliczne góry należy do najpiękniejszych w tej części Sudetów. Pogoda była przepiękna. Świeciło słońce, chmury leniwie przesuwały się po niebie. W oddali można było dostrzec góry Stołowe.
Postanowiłem zrobić panoramę. Wykonałem 13 zdjęć i połączyłem je w CaptureOne (można też w Lightroom). Z efektu jestem zadowolony. Wyszło zdjęcie o rozmiarach ca. 2 m długości i 80 cm wysokości.
Naturalnie na potrzeby wpisu zmieniłem objętość. Jeśli ktoś jest zainteresowany otrzymaniem oryginału, proszę o kontakt mailowy.
W ubiegłym roku w Berlinie miałem okazję zwiedzić jeden z najstarszych cmentarzy w mieście, założony w pierwszej połowie XVIII wieku, Cmentarz św. Trójcy (Der Dreifaltigkeitsfriedhof I in Kreuzberg). Pochowano tam wiele znaczących postaci życia politycznego, gospodarczego i kulturalnego Niemiec. Nagrobki wykonali wybitni artyści.
Miałem ze sobą dwa aparaty, jeden cyfrowy, drugi analogowy. Dopiero kilka dni temu wywołałem film z tego ostatniego. W lightroomie poprawiłem tylko kontrast. Ze zdjeć jestem zadowolony, wykorzystałem film Ilforda Delta 100.
Pod koniec ubiegłego tygodnia miałem okazję obejrzeć jedną z wystaw czasowych Muzeum Narodowego we Wrocławiu. Jej tematem była moda lat 80. Nie chcę zabierać głosu o stylach, materiałach, nie znam się na tym. Oglądając kolejne kreacje, odświeżałem własną pamięć.
W trakcie zwiedzania tej ciekawej wystawy zastanawiałem się jednak, dlaczego właściwie pominięto modę męską. Jeśli mnie pamięć nie myli, jakoś strojem próbowaliśmy się w tych latach wyróżnić, zamanifestować osobowość. Wystawa została przygotowana z niemałym rozmachem. Pokazano modę ulicy i projekty znanych twórców tego czasu. Stroje pokazane są w kontekście czasu i wydarzeń.
Szczególnie spodobało mi się połączenie konkretnych kreacji ze zdjęciami znanego wrocławskiego fotoreportera, Mieczysława Michalaka. Zdjęcia tak dobrano, by mogły z powodzeniem korespondować z prezentowanymi obiektami. Wystawie towarzyszy pięknie wydany katalog. W pewnym momencie zacząłem bawić się aparatem i wybierać zaskakujące ujęcia.
Zdjęcia wykonałem obiektywem stałoogniskowy 35 mm. Często z uwagi na panujące warunki świetlne używałem otwartej przysłony.
Moda stanu wojennego
Kuratorki wystawy:
dr Małgorzata Możdżyńska-Nawotka (MNWr), Maria Duffek-Bartoszewska
Zdjęcia:
Mieczysław Michalak
Już sama nazwa mi się spodobała, łączy czas i przestrzeń. Na terenie dawnej zajezdni tramwajowej na Biskupinie działa Centrum Kultury Akademickiej i Inicjatyw Lokalnych prowadzone przez Stowarzyszenie Tratwa. Miałem okazję wziąć udział w warsztatach fotograficznych „Fotoprzestrzeń”. Prowadzi je znany wrocławski fotoreporter Mieczysław Michalak.
Dyskutowaliśmy o wybranych zdjęciach, fotograf podzielił się informacjami o jednej z używanych przez siebie technik. W planie jest praca w ciemni, co mnie bardzo interesuje. Atmosfera warsztatów jest bardzo swobodna i przyjazna, co jest wielką zasługą prowadzącego. Grupa jest niewielka, spotkania mają charakter otwarty.
Przed warsztatem przeszedłem się po terenie byłej zajezdni. Kilka zdjęć zamieszczam poniżej. Zrobiłem je obiektywem stałoogniskowy 35mm.
Wakacje pozwalają na zrealizowanie kilku pomysłów, które z racji innych zajęć stale odkładałem. Formuła czasu i przestrzeni czy fotografii i przestrzeni bardzo mi odpowiada. Będą więc kolejne zdjęcia.
W ostatnich dniach zwiedziłem 10 pałaców. Część z nich posiada piękne założenia ogrodowe. W następnych tygodniach zamieszczę bliższe informacje o każdym z nich.
Zdjęcia robiłem trzema obiektywami: 28mm, 35mm i 100mm. W jednym przypadku zabrakło mi szerszego kąta. Następnym razem spakuję do podręcznej torby obiektywy 21mm albo 24mm.
Pozwoli mi to na zrobienie zdjęć całych budynków (muszę oczywiście uwzględnić ograniczenia tych obiektywów). Pogoda była doskonała, co widać na zdjęciach.
W drodze powrotnej z całodziennej wycieczki po Dolinie Baryczy spontanicznie postanowiliśmy zatrzymać się w Goszczu k. Twardogóry. Pierwszy raz byliśmy tam w lutym 2019 roku. Robiłem wtedy zdjęcia do monografii historii Milicza, w pisaniu której uczestniczyli moja żona, Małgosia, Paweł Jaworski i Przemysław Wiszewski (zaintersowanych tą publikacją odsyłam do biblioteki cyfrowej UWr). Zrobiłem kilka zdjęć kościoła ewangelickiego, ruin pałacu i zabudowań pałacowych, parku oraz kaplicy grobowej i pochówków właścicieli Goszcza przed 1945 r., rodziny von Reichenbach. Ruiny pałacu znajdowały się w tym czasie za betonowym ogrodzeniem. Kaplica i cmentarz były w złym stanie. O historii kompleksu pałacowo-ogrodowego piszę w innym miejscu.
Wczoraj Goszcz powitał nas w słońcu (tego dnia padły rekordowe temperatury). Kościół nadal jest niedostępny i nie wygląda najlepiej. Jednak pojawiły się pozytywne zmiany, warte odnotowania. Ruinę pałacu zrewitalizowano. Mury zabezpieczono, wyremontowano posadzki. Na parterze rozmieszczono wielkoformatowe zdjęcia sal sprzed 1945 roku. Zamontowano stalową konstrukcję złożoną ze schodów i tarasów, dzięki której można dotrzeć niemal na poziom dawnego dachu, skąd rozpościera się widok na najbliższą okolicę. Dzięki rozmieszczonym w różnych punktach reflektorom ruiny wieczorami stają się z pewnością sceną wspaniałego spektaklu. Może zobaczymy go innym razem…. Kilka lat wcześniej wyremontowano już część zabudowań pałacowych. Mieści się w nich sala widowiskowa, kawiarnia, galeria, mały sklepik z pamiątkami.
W wyborze zdjęć zamieściłem jedno wykonane w 2019 r. Pozostałe oddają obecny stan obiektu i sąsiednich zabudowań. Zdjęcia zrobiłem obiektywami stuogniskowymi 35mm i 100 mm.
W drodze powrotnej z Wiednia zatrzymaliśmy się w Retz. Ostatni raz byliśmy tu przed dwoma laty. Przeszliśmy się po ulicach miasteczka, zajrzeliśmy do młyna na wzgórzu. Wszędzie zielono, to efekt obfitych opadów.
Dużo się zmieniło. Wiele domów odnowiono, wyremontowano historyczny wiatrak, droga krzyżowa wkrótce będzie świecić dawnym blaskiem. Na budynku ratusza umieszczono tablicę upamiętniającą zamordowanych Żydów. O niej napiszę w osobnym wpisie.
Wprawdzie zdjęcia robiłem dwoma obiektywami, wybrałem jednak tylko zdjęcia zrobione 100mm.
