Może nie są to spektakularne zdjęcia. Ot, leśna droga, drzewa, pola. Jednak zrobiłem je nieprzypadkowo. Dzień był słoneczny, temperatura iście wiosenna, jak to często w grudniu, a na niebie chmury. Spacer do pobliskiego lasu był po kilku godzinach siedzenia przed komputerem zdrową i miłą odmianą. Tym razem ćwiczyłem różne ustawienia ostrości (zone focusing).
Nadal używam obiektywu 24mm do Leiki R. Na moim cyfrowym body robię nim zdjęcia z pomocą przejściówki. Ustawienie ostrości przez wizjer nie wchodzi w rachubę, jedyną możliwością jest ekran. Nie do końca jednak byłem zadowolony z tej opcji.
Jak się okazało po pierwszych próbach, zone focusing okazał się strzałem w dziesiątkę. Mój obiektyw posiada nadrukowaną na tubusie skalę głębi ostrości, która pozwala bez problemu sprawdzić jej zakres dla każdej z przysłon przy danej odległości ostrzenia.
Z efektów jestem zadowolony, mam nadzieję, że czytelnicy bloga podzielą moje pozytywne wrażenia.
Po zdjęciach przyrody przeszedł czas na zdjęcia architektury. Okazja nadarzyła się po drodze ze świątecznych odwiedzin rodziny. W Strzelinie prace nad (od)budową ratusza są na ukończeniu. Usunięto rusztowania, montowane są kamienne elementy. Trwają także prace ziemne wokół budowli. Warunki pogodowe były sprzyjające. Zdjęcia zamieszczam poniżej.
Użyłem dwóch aparatów z obiektywami 24 mm i 35 mm. Można porównać oddanie kolorów. Widać różnice, jednak nie przeszkadza mi to.
W jednej z publikacji przeczytałem, że obiektyw 24mm sprawdza się w fotografii reportażowej, streetowej itd. Myślę, że z powodzeniem można go zastosować także do fotografii krajobrazu i architektury.
Miałem dziś okazję przetestować obiektyw szerokokątny Leica Elmarit-R 2.8/24mm. Dysponuję modelem z 1986 roku. Pierwsze wrażenia są bardzo pozytywne. Obiektyw zaskoczył mnie pięknym odwzorowaniem kolorów, brakiem zniekształceń typowych dla tego rodzaju obiektywów, bardzo dobrą ostrością na całym obszarze obrazka (nieznaczny spadek na rogach nie rzuca się w oczy). Jest solidnie zbudowany, waży, bagatela, prawie 500 gramów. Można go z powodzeniem wykorzystywać do fotografii krajobrazu i architektury.
Kilka podstawowych danych
Obiektyw Elmarit-R 2.8 / 24mm produkowano w latach 1974-2006. Wykonano ok. 20 tys. sztuk. Zaprojektowała go Minolta. Mój egzemplarz powstał w zakładach w Wetzlar. Posiada solidną budowę z metalu, pierścienie działają bez zarzutu, wydając charakterystyczny trzask. Osłona przeciwsłoneczna dobrze komponuję się z całością, również jest solidnie zbudowana. Obiektyw o długości 5 cm składa się z 9 elementów w 7 grupach, waży prawie 0,5 kg. Kąt widzenia to 84° (pełna klatka 35mm). Minimalna odległość ogniskowania to 30 cm.
Wyszki / Bystrzyca Kłodzka
Wrażenia
Obiektyw podłączyłem do cyfrowego body (M240) za pomocą odpowiedniej przejściówki (w praktyce oznacza to ostrzenie manualne za pomocą ekranu). Aparat (body i obiektyw) dobrze leżą w ręku. Ustalenie ostroście nie sprawiało większego problemu (posiłkowałem się skalą odległości umieszczoną obiektywie). Fotografowałem głównie na otwartej przysłonie (maksymalne otwarcie to 2.8 mm). Pomimo ciężaru i pewnych niedogodności z ostrzeniem, fotografowanie za pomocą tego obiektywu sprawiło mi przyjemność. Na 37 zdjęć tylko dwa były nieostre.
Efekty
Pomimo swego wieku obiektyw sprawował się nieźle. Pięknie oddał kolory i ostrość na całym obrazku. W postprodukcji niewiele więc miałem do zrobienia. Spodobała mi się szczególnie ilość informacji na zdjęciu. Nie zauważyłem też zniekształceń częstych dla tego rodzaju obiektywów. Zrobię jeszcze zdjęcia architektury. Ciekaw jestem, jak w tym przypadku sprawdzi się obiektyw. Elmarit-R 2.8 / 24mm nie jest tanim obiektywem, ale różne modele można spotkać na platformach zakupowych.
Ciekaw jestem Państwa wrażeń, komentarze mile widziane.
Figura Madonny z dzieciątkiem stoi przed wejściem do wrocławskiej katedry pod wezwaniem św. Jana. Obsypana była śniegiem, choć ten zimowy epizod okazał się krótki. Wokół panował wieczorny spokój. Puste ulice wokół katedry dodatkowo podkreślały nastrój spokoju i refleksji.
Czytelniczkom i Czytelnikom bloga z okazji świat Bożego Narodzenia i nowego 2023 roku życzę pięknego światła, doskonałych kadrów, ciekawych lektur, ważkich wpisów, mądrych rozmów i dyskusji, a także dystansu, namysłu i rozważności podczas fotografowania i działań w sieci.
Od trzech lat kilka kroków od domu możemy kupić drzewko bożonarodzeniowe prosto z pola. Ceny są atrakcyjne, a rodzinny spacer po choinkę to czysta przyjemność. Dużą zaletą jest to, że drzewko można wybrać na miejscu, także z dużym wyprzedzeniem. Rok temu zainteresowanie w zestawieniu z drzewkami rosnącymi w kilkunastu szeregach nie wydawało się być duże. Postanowiliśmy więc i teraz nie spieszyć się.
Jakie było nasze zaskoczenie, gdy dziś ujrzeliśmy na miłoszyckiej plantacji tłumy poszukiwaczy tej najpiękniejszej, jedynej, doskonałej choinki. W pewnym momencie zrobiło się nawet tłoczno od parkujących na poboczu aut. Tym razem starczyło ładnych choinek dla wszystkich chętnych, co będzie w przyszłym roku? Młode świerki dopiero rosną… Trzeba będzie poczekać lub zadowolić się ofertą straganów w mieście.
Wyciągnąłem także drugi aparat, w którym użyłem obiektywu o ogniskowej 28mm. Efekt również jest zadowalający. Inspiracją do zrobienia niektórych zdjęć była ostatnia rozmowa z prof. Przemysławem Wiszewskim z IH UWr w naszym podcaście #2historykow1mikrofon. Wspomniał w nim o swoim pobycie w Hiszpanii i zwiedzeniu jednej z katedr. Wprawdzie nasza nie ma tak bogatej rzeźbiarskiej dekoracji, ale nie umniejsza to jej piękna. Wieczorem detale świątyni były pięknie podkreślone, ich obserwowanie, a potem zrobienie zdjęć sprawiło wielką przyjemność.
Zdjęcia zrobiłem maksymalnie otwartą przesłoną, iso zwiększyłem do 800.
Przyzwyczaiłem się już do robienia zdjęć obiektywami stałoogniskowymi. Często korzystam z jasnych obiektywów o ogniskowej 35mm, czy 28mm. Rzadziej sięgam po 50mm i 21mm. Oznacza to, że moje zdjęcia robię zwykle obiektywami ze standardową ogniskową i / lub szerokątnymi.
Od kilku dni testuję także teleobiektywy. Zacząłem od obiektywu stałoogniskowego 180mm. Mogłem go podpiąć do body cyfrowego za pomocą odpowiedniej przejściówki (aparaty dalmierzowe z powodów technicznych nie pozwalają na korzystanie z obiektywów stałoogniskowych powyżej 135mm). Trzeba się przyzwyczaić do nieco innego wykonywania zdjęć. Jest ono możliwe przy włączonym podglądzie.
Kilka słów o samym obiektywie. Posiadam egzemplarz z 1990 r., który został wyprodukowany w Kanadzie. Po raz pierwszy ten model pojawił się w sprzedaży w 1974 roku. Składa się z siedmiu soczewek ułożonych w cztery grupy. Możliwe jest ustawienie ostrości od 2,5 m do nieskończoności. Obiektyw waży 750 gramów.
Zaprojektował go dr Walter Mandler, który w latach 50. XX wieku zbudował fabrykę zakładów Leitza w Kanadzie. Specjalizowała się w projektowaniu nowych obiektywów. Początkowo obiektyw Mandlera był wykorzystywany przez amerykańską marynarkę. Szukano precyzyjnego obiektywu, który dawał wysokiej jakości obraz już od maksymalnie otwartej przysłony.
Efekt moich pierwszych wprawek można sprawdzić w galerii. Muszę zmienić sposób patrzenia, inaczej wyobrazić sobie zdjęcie (duża redukcja). Natomiast kolory bardzo mi się spodobały. Mimo że obiektyw nie daje takiej ostrości jak współczesne, jednak efekt końcowy jest ciekawy. Ma własny charakter.
Pierwsze zdjęcia bardzo mi się spodobały. Dzisiaj była piękna, słoneczna pogoda. Nie musiałem rozkładać statywu, zdjęcia zrobiłem z ręki. Ustawienie ostrości wykonałem manualnie przy włączonym podglądzie. Z efektu jestem zadowolony.
Zdjęcia są ostre, nie musiałem niczego poprawiać. Kolory także wyszły naturalnie.
Pomnik postanowiłem zrobić w czerni i bieli. Wykorzystałem do tego film Ilforda (DELTA 100 Professional 35mm). Charakteryzuje się małym ziarnem, podkreśla szczegóły. Warunki pogodowe były znośne (szare niebo…). Natomiast zdjęcia zrobiłem Leicaflex(em) sl2 i obiektywem o ogniskowej 50 mm (Summicron R).
Wczoraj wieczorem ulice Pragi spowiła gęsta mgła. Było cicho i tajemniczo. Jedynie od czasu do czasu mijali nasi samotni przechodnie lub zakochane pary. Życie miasta przeniosło się do licznych knajp i barów. Dobiegał z nich śmiech i dźwięki zabawy.
Dziękuję Markowi za przejęcie roli przewodnika i pokazanie ulubionych zakątków stolicy Czech. Zdjęcia zrobiłem w kolorze, część z nich przekonwertowałem na czerń i biel.
